xxxxxxxxxxxx                                                                                                                                                                   2003-0

xxxxxxxxxxxx

xxxxxxxxxxxx

 

 

 

 

 

                                                                                                                  Szef

                                                                                           Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

                                                                                           w  Warszawie                                                      

 

 Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji

 

 

            Na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego unoszę o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej – rozkazu personalnego nr xxxx z dnia xxxxxx

 

Zarzuty wobec przedstawionej mi decyzji

 

Zarzucam wydanej decyzji rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego wskazanych w art. art. 6, 7, 8, 9, 10, 10 § 1, 11,14 § 2, 16, oraz art. art. 61 § 4, 77 § 1 i 4, 78, 79, 80, 81, 107 § 3, 109, 131, 155 i 156 § 1 pkt. 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, a także art. 230 ust. 1 w związku z art. 223 i art. 228 ust. 1 ustawy „o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu” poprzez:

 

I.                    wydanie z urzędu decyzji „uznaniowej” bez przeprowadzenia właściwego postępowania administracyjnego w tej sprawie czym Szef ABW rażąco naruszył art. art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 61 § 4,

II.                 niezapoznanie mnie ze zgromadzonymi materiałami postępowania administracyjnego czym Szef ABW rażąco naruszył art. 77 § 4,

III.               uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie przed podjęciem decyzji czym Szef ABW rażąco naruszył art. art. 9, 10 § 1, 11, 78, 79, 81, 131

IV.              ogłoszenie mi decyzji czym rażąco naruszono zasady doręczenia i ogłaszania decyzji zawarte w art. 14 § 2, 109 i art. 230 ust. 1 ustawy „o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu” w zwiazku z tym, że Szef ABW miał mi doręczyć pisemnie decyzję,

V.                 uzasadnienie decyzji bez uwzględnienia wielu przesłanek niezbędnych do jej podjęcia, czym rażąco Szef ABW naruszył art. art. 7, 11, 77 § 1, 80, 81, 107 § 3 KPA oraz art. 230 ust 1 w związku z art. 223 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu oraz zmianie niektórych ustaw,

VI.              poprzez wydanie decyzji w dniu 29.06.2002 r. Szef ABW rażąco naruszył art. 57 § 1 KPA dotyczący sposobu obliczania terminów, czym spełnił przesłanki art. 156 § 1 pkt. 2 KPA,

VII.            zmianę decyzji ostatecznej bez wymaganej podstawy prawnej rażąco naruszono art. 16, 155 i art. 156 § 1 ust. 2 KPA.

 

UZASADNIENIE

 

 

            Stan faktyczny sprawy:

 

1.      Decyzją – rozkazem personalnym Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dniem xxxxxxr. zostałem mianowany xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx.

2.      W dniu xxxx.2002 r. ogłoszono mi decyzję wydaną na podstawie art. 230 ust. 1 pkt. 2, ust. 4,7 i 8 ustawy o ABW przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr pf-xxx z dnia 29.06.2002 r. o wypowiedzeniu stosunku służbowego w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia pisma.

 

Ad. I

 

            Szef ABW rażąco naruszył zasady ogólne Kodeksu Postępowania Administracyjnego.

Mając nałożony na siebie obowiązek wynikły z art. 61 § 4 KPA nie zawiadomił mnie o wszczęciu postępowania administracyjnego,

            Działaniem takim naruszył rażąco zasadę praworządności zawartą w art. 6 KPA oraz zasady: kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu; prawdy obiektywnej; uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli zawarte w art. 7 KPA, a także zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa zawartą w art. 8 KPA.

            Wykazał w tym lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów w KPA.

            Jak stwierdziła w komentarzu B. Adamiak:

[1]”(...) Jednym z aspektów realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest zawiadomienie jej o wszczęciu postępowania w sprawie. (...) Organ wszczynając postępowanie z urzędu lub na wniosek strony obowiązany jest zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące, zgodnie z art. 28 stronami w sprawie.”

oraz:

[2] „(...) Organ administracji państwowej obowiązany jest wykazać działanie na podstawie prawa w ciągu całego postępowania oraz przez przytoczenie w decyzji podstawy prawnej i uzasadnienia prawnego (art. 107 § 1 i § 3).

            Również w NSA w wyroku z dnia 26.05.1989 r., IV S.A. 339/89, ONSA 1989, nr 1, poz. 50 sąd stwierdził że:

            „(...) 1. Postępowanie zmierzające do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej może być prowadzone tylko po wydaniu przez organ i doręczeniu wszystkim stronom wymaganego postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 KPA) bądź też zawiadomienia (art. 61 § 4, art. 186 KPA).

2. Decyzja administracyjna wydana wbrew materialnoprawnemu zakazowi rażąco narusza prawo.”

 

Ad. II

 

            Szef ABW w żadnej formie nie zapoznał mnie ze zgromadzonymi materiałami postępowania administracyjnego znanych organowi z urzędu czym rażąco naruszył art. 77 § 4 KPA, który jednoznacznie stanowi o istnieniu takiego obowiązku.

Szef ABW nie informował o okolicznościach faktycznych i prawnych. Nie informował i nie udzielał wskazówek i wyjaśnień.

Jak stwierdziła B. Adamiak w komentarzu (o którym niewątpliwie wiedzą prawnicy ABW):

[3]”(...) Obowiązek zatem udzielania informacji stronie obejmuje cały tok postępowania – od wszczęcia postępowania do jego zakończenia decyzją. Udzielanie informacji w fazie wszczęcia postępowania ma dla interesu prawnego strony kapitalne znaczenie.”

 

Ad. III

 

Szef ABW uniemożliwił mi wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie przed podjęciem przez siebie decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, czym rażąco naruszył zasadę obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej zawartej w art. 9 KPA, i zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu zawartą w art. 10 § 1, a nakazującą organowi zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu oraz zasadę zawartą w art. 81 w której jest mowa o tym, że okoliczność faktyczna nie może zostać udowodniona jeżeli strona nie miała możliwości wypowiedzenia się.

Szef ABW nie zapewnił mi czynnego udziału i uniemożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów pomimo przytaczanych stwierdzeń zawartych w ogólnodostępnym komentarzu do KPA.

W komentarzu B. Adamiak stwierdziła że:

[4] „(...) Strona ma prawo do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy. „ Jest to prawo strony do wypowiedzenia >ostatniego słowa< w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie – uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 KPA.””

            Naczelny Sąd Administracyjny zwracał już uwagę Szefowi UOP w uzasadnieniu wyroku z dnia 6.09.2000 r. sygn. Akt II S.A. 1634/99 iż:

„ Kodeks postępowania administracyjnego (art. 7, 77 § 1, 80 i 81) wymaga by niewadliwe decyzje w tym także przedmiocie oparte były na obiektywnej ocenie całokształtu wyczerpującego i udokumentowanego materiału dowodowego przy umożliwieniu stronie możności wypowiedzenia się co do tych dowodów.”

            Również w wyroku NSA z dnia 13.02.1986 r. , II S.A. 2015/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 13 uznał że:

            „(...) 1. Organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Zachowanie tych wymogów nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek, niezależnie od treści i wagi przeprowadzanego dowodu. Jeżeli zatem przeprowadzony dowód dotyczy okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, to naruszenie powyższych obowiązków stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które w rozumieniu art. 207 § 2 KPA miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkuje uchylenie decyzji przez sąd administracyjny.

2. Zachowanie wymagań art. 79 i art. 81 KPA, niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji państwowej. Naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym mającym istotny wpływ na wynik sprawy.”

            Takim działaniem Szef ABW uniemożliwił mi także skorzystanie z praw przysługujących w art. 78 KPA tj. złożenie wniosku o przeprowadzenie innych dowodów niezbędnych w celu właściwego przeprowadzenia postępowania rażąco naruszając przepisy KPA.

 

Ad. IV

 

            W związku z ogłoszeniem mi decyzji oświadczam, że nie otrzymałem decyzji na piśmie ani też na podstawie art. 14 § 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego nie wyrażałem nigdy zgody na ogłoszenie decyzji ustnie.

            Jednocześnie w związku z tym, iż art. 230 ust. 1 ustawy o ABW stanowi, że jedyną dozwoloną przez prawo formą doręczenia decyzji jest forma pisemna, a Szef ABW nie stosował oczywistych regulacji prawnych zawartych w KPA zarzucam rażące lekceważenie przepisów prawa, które niewątpliwie są znane Szefowi ABW.

            W komentarzu do art. 109 KPA stwierdza się że:

[5]„(...) Przepis art. 109 § 1 stanowi o doręczeniu stronom „decyzji”, a więc jej oryginału, a nie odpisu, wyciągu z protokołu posiedzenia organu, czy też kopii decyzji. Strona jest uprawniona do otrzymania w oryginale, z własnoręcznym podpisem osoby reprezentującej organ, dokumentu, jakim jest decyzja sporządzona na piśmie.”

            oraz:

[6]„(...) Doręczenie decyzji następuje z zachowaniem zasad doręczania pism organu uregulowanych w art. 39-49 i tylko w przypadku zachowania tych reguł doręczenie będzie skuteczne”.

            a także:

            [7]„(...) Ogłoszenie decyzji ustne nie będzie dopuszczalne, gdy przepisy odrębne stanowią o doręczaniu decyzji na piśmie. Nie tylko jednak przepisy odrębne powodować będą brak możliwości ustnego załatwiania sprawy zakończonego ogłoszeniem decyzji bez jej doręczenia. W orzecznictwie NSA zasadnie podnosi się to , że ustne ogłoszenie decyzji nie może mieć miejsca ze względu na charakter sprawy, wymagający dokładnego określenia obowiązków, jak również w sytuacji, gdy stanowisko strony czy organu co do załatwienia sprawy są rozbieżne, a więc w interesie strony pozostaje uzyskanie decyzji na piśmie, co ułatwia jej kwestionowanie w toku instancji”.

 

Natomiast w komentarzu do art. 14 § 2 B. Adamiak stwierdza że (o którym nie wydaje się możliwe aby nie wiedział Szef ABW):

„(...)[8] Art. 14 § 2 wprowadza odstępstwo od zasady ogólnej pisemności, które dopuszczalne jest w razie wystąpienia łącznie dwóch przesłanek:

-         po pierwsze, gdy przemawia za tym interes strony „(...) nie wydaje się możliwe, by ktokolwiek poza stroną (np. organ administracji państwowej) mógł decydować co leży lub nie leży w interesie strony. Dlatego zdanie >gdy przemawia za tym interes strony< należy uważać za równoznaczne pod względem swego sensu ze zdaniem >gdy strona się na to zgadza< (...) W wyroku z 29.09.1981 r., II S.A. 345/81 (ONSA 1981, Nr 2, poz. 96), NSA przyjął: „Przewidziana w art. 109 § 2 KPA możliwość ustnego ogłoszenia decyzji dotyczy jedynie sytuacji wskazanej w art. 14 § 2 KPA, to jest gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie. Organ zatem może stosować tę formę tylko wówczas, gdy stanowiska organu i strony są zgodne, natomiast w razie rozbieżności stanowisk – organ jest obowiązany przeprowadzić postępowanie i wydać decyzję pisemną zgodnie z przepisami KPA. O tym, czy stanowisko organu administracji państwowej jest zgodne ze stanowiskiem strony, ocenić może wyłącznie strona. Ten warunek odstępstwa od zasady ogólnej pisemności dopuszczalny jest tylko w razie gdy strona złoży oświadczenie, iż zgadza się na ustne załatwienie sprawy.

-         po drugie, gdy przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie. W razie zatem gdy przepis prawa wymaga formy pisemnej (patrz. art. 230 ust. O ABW) odstępstwo nawet za zgodą stron jest niedopuszczalne.”

W przypadku gdy wystąpią łącznie te dwie przesłanki, organ administracji państwowej może załatwić sprawę ustnie, pozostawione jest to zatem ocenie organu.”

 

            W związku z zapisami art. 109 i 14 § 2 KPA oraz  art. 230 ustawy o ABW oświadczam, iż nie wyraziłem zgody na ogłoszenie mi decyzji. Ogłoszenie decyzji zamiast jej doręczenia rażąco narusza prawo wypełniając przesłanki nieważności decyzji zawarte w art. 156 § 1 pkt. 2.

 

Ad. V

 

            Szef ABW w całym toku postępowania dowodowego rażąco nie przestrzegał zasad postępowania dowodowego niezbędnego do prawidłowego wydania decyzji uznaniowej.

 

            Art. 230 ust. 1 ustawy o ABW i AW stanowi, iż Szef ABW obowiązany jest przy zmianie warunków służby uwzględnić następujące elementy:

            Art. 230.  1. Szefowie ABW i AW, każdy w zakresie swojego działania, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, uwzględniając kwalifikacje zawodowe funkcjonariusza, jego przydatność do służby w ABW albo AW, a także wysokość posiadanych limitów zatrudnienia i środków budżetowych oraz planowaną strukturę organizacyjną, poinformuje pisemnie funkcjonariusza o:

1)      proponowanych dla niego warunkach służby albo

2)      wypowiedzeniu stosunku służbowego.”

1.

            Szef ABW rażąco naruszył art. 7 KPA i zawartą w nim zasadę kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu; prawdy obiektywnej; uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W całym postępowaniu dowodowym Szef ABW nie dochodził do prawdy obiektywnej, a wręcz przeciwnie nie uwzględniał oczywistych dowodów i faktów. Nie zebrał całości i nie ocenił obiektywnie materiału dowodowego czym rażąco naruszył art. 77 § 1 KPA, uniemożliwił moje uczestnictwo w procesie wydawania decyzji. Natomiast uzasadnienie decyzji wymagane w art. 107 § 3 w zdecydowany sposób nie wyczerpuje przepisu.

 

2.

 

            Jako funkcjonariusz Urzędu Ochrony Państwa byłem wielokrotnie wyróżniany i awansowany za szczególne zaangażowanie i osiągnięcia w służbie:

 

TU WPISZ WSZYSTKIE SWOJE OSIĄGNIĘCIA W SŁUŻBIE

 

Jednocześnie byłem regularnie nagradzany za swoją nienaganną służbę uznaniowymi nagrodami – ostatnią otrzymałem w dniu xxxxxxxxxxxxxxxxxx za wykazanie szczególnej obowiązkowości oraz odpowiedzialności w sprawach bezpieczeństwa państwa.

            Wszystkie opinie służbowe (ostatnia wydana w okresie xxxxxxxxxxxxxxxxxx r.) stwierdzają moje szczególne zaangażowanie w służbie, wysokie osiągnięcia i niewątpliwą wysoką przydatność na zajmowanym stanowisku. Oceny wydawane mi w tych opiniach zawsze były najwyższe i jednoznacznie stwierdzały moją przydatność do służby na zajmowanych stanowiskach.

 

            Niewątpliwym jest wobec otrzymanych przeze mnie wyróżnień w służbie, iż odzwierciedlają one osiągnięcia dokonane w służbie oraz bardzo pozytywne oceny otrzymywane od wszystkich przełożonych. Jak mi wiadomo tak często i tak wysoko była wyróżniana nieliczna grupa funkcjonariuszy, którzy wykonywali swoje obowiązki z najwyższym zaangażowaniem i fachowością.

 

            Uzasadnienie decyzji administracyjnej zawierającej jedynie eufemistyczne, nieweryfikowalne informacje stanowiące „dowód w sprawie” w oczywisty sposób stanowi rażące naruszenie przez Szefa ABW zasad ogólnych postępowania administracyjnego jak i znanego Szefowi ABW stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Np. w wyroku z 15.12.1999 r. (sygn. Akt. II S.A. 1964/99) w skardze funkcjonariusza UOP, NSA zważył że:

„... Przedmiotowe decyzje muszą zatem odpowiadać wszystkim wymogom określonym w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Muszą one też opierać się na całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako niezbędnego warunku wydania decyzji o przekonywującej treści (art. 7 k.p.a.) także w wyroku z 27.01.1999 r. (sygn. Akt II S.A. 1479/98) NSA stwierdził iż : „W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku, nie wyłączając decyzji tzw. uznaniowych, powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie stosownie do art. 7 i 77 § 1 KPA. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 KPA decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej.

            Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji”.

            Szef ABW w uzasadnieniu nie wskazał istnienia jakichkolwiek dokumentów czy materiałów uzasadniających krytyczną ocenę mnie jako funkcjonariusza a wręcz przeciwnie mógł mieć tylko pozytywne opinie o przebiegu mojej służby i przydatności do niej. Nie liczył się też z jasnym i zrozumiałym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego w aspekcie legalności decyzji. Np. w wyroku z 25.10.1999 r. (sygn. Akt II S.A. 1590/99) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Szefowi UOP w uzasadnieniu wyroku dotyczącego funkcjonariusza, iż:

„... Jeżeli natomiast poddane zostaną analizie pozostałe argumenty przemawiające zdaniem organu administracji państwowej za obniżeniem dodatku służbowego, a mianowicie eufemistycznie sformułowane ogólne stwierdzenie wykonywania przez skarżącego zadań służbowych na poziomie nieadekwatnym do posiadanych kwalifikacji i doświadczenia, to brak sprecyzowania tej przyczyny oraz dokumentów i materiałów związanych z oceną przełożonych funkcjonariusza poprzedzających wydanie tego rozkazu uniemożliwia prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji.

 

3.

 

            Ustawa o ABW weszła w życie 29.06.2002 r. a tym samym zaczęła ona funkcjonować i zaczęły obowiązywać przepisy tej ustawy. Dziennik Ustaw nr 93 w którym zostały opublikowane rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów wydane na podstawie delegacji art. 223 ust. 1 został wydany z datą 29.06.2002 r.

Informacje które zawierały rozporządzenia z dnia 27 czerwca 2002 r. w sprawie dokonania przeniesień niektórych dochodów i wydatków oraz limitów zatrudnienia i kwot wynagrodzeń określonych w ustawie budżetowej na rok 2002  oraz  w sprawie zasad i trybu podziału mienia, dokumentów, limitów zatrudnienia oraz środków budżetowych, pozostających w posiadaniu jednostek organizacyjnych Urzędu Ochrony Państwa i Wojskowych Służb Informacyjnych, między Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego a Agencję Wywiadu  są niezbędne do wydania decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego na podstawie art. 230 ust. 1 pkt. 2.

Sposób przeprowadzenia zwolnień tj. o godzinie 3.00 29.06.2002 r. były gotowe zalakowane koperty z rozkazami o zwolnieniu jednoznacznie wskazuje, iż Szef ABW nie był w stanie zapoznać się z danymi zawartymi w w/w rozporządzeniach –w szczególności dotyczącymi limitów zatrudnienia i poziomu środków budżetowych- które były niezbędne i konieczne do podjęcia właściwej decyzji.

Wydanie Dz.U. nr 93 z datą 29.06.2002 r. nie świadczy o tym, iż był on Szefowi ABW dostępny o godzinie 0.00 29.06.2002 r., a wręcz przeciwnie został on wydany w godzinach urzędowania drukarni. Tym samym w momencie podejmowania decyzji nie uwzględniał Pan wszystkich przesłanek niezbędnych do jej wydania. Jakiekolwiek inne czynności związane z wydawaniem decyzji wykonane przed 29.06.2002 r. były realizowane bez podstawy prawnej.

Tryb dokonania zwolnienia jednoznacznie wskazuje, iż działania podjęte w celu wydania decyzji na podstawie art. 230 ust. 1 pkt. 2 zostały podjęte przed wejściem w życie ustawy o ABW a tym samym są bezprawne, a decyzja wyczerpuje znamiona art. 156 § 1 pkt. 2 jako wydaną z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej.

W komentarzu przed art. 75 B. Adamiak stwierdziła:

[9]„(...) Szczególne znaczenie postępowania dowodowego podkreśla się w orzecznictwie NSA. Tak w wyroku z 11.03.1981 r.,S.A. 272/81 (ONSA 1981, Nr 1, poz. 19), NSA stwierdził: „Przepisy Kodeksu Postępowania Administracyjnego nakładają na organy administracji państwowej obowiązek m.in. podejmowania wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz do wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji okoliczności, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 7, 77 § 1, art. 10 § 1 oraz art. 107 § 3 KPA). Prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwala dopiero na ocenę, czy w sprawie zostały właściwie zastosowane odpowiednie przepisy prawa materialnego.”

 

            Określone w w/w rozporządzeniach limity zatrudnienia i środki budżetowe nie zostały zmniejszone. Zostały one proporcjonalnie podzielone pomiędzy Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencję Wywiadu. Skoro nie uległy one zmniejszeniu nie było wobec tego podstaw do dokonania z tych przyczyn wypowiedzenia stosunku służbowego.

            Na poparcie tego twierdzenia przytoczyć można stwierdzenia p.o. Szefa Urzędu Ochrony Państwa Z. Siemiątkowskiego podczas dyskusji nad ustawą, który odpowiadał na pytanie posła Z. Wassermanna w sprawie ilości limitów zatrudnienia i środków budżetowych na ten cel:

            [10]„(...) Limity o które pytał poseł Zbigniew Wassermann, mieszczą się w zapisie ustawy budżetowej na rok 2002 i wynoszą 6003, bo taki jest etat UOP. W nowych agencjach nie przybędzie ani nie ubędzie etatów, a jeżeli ktoś odejdzie zwalniając miejsce, zatrudnimy nowych funkcjonariuszy, już do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu”.

Potwierdzeniem tego jest to, że przed zwolnieniem mnie przyjmowano nowych funkcjonariuszy do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (m.in. płk Paweł Pruszyński) czym zaprzeczono uzasadnieniu decyzji o braku środków finansowych i limitów finansowych. Skoro zwolniono mnie ze służby ze względu na brak limitów finansowych to dlaczego przyjmowano nowych funkcjonariuszy. Oznacza to, że uzasadnienie o braku limitów finansowych jest nieprawdziwe.

 

4.

 

            Planowana struktura organizacyjna Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jest prawie dokładnym odzwierciedleniem struktury organizacyjnej Urzędu Ochrony Państwa. Jako jednostka organizacyjna figuruje w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów xxxxxxxxxxxxxxxxxxx wobec powyższego nie było żadnych powodów aby zwolnienie moje ze służby uzasadniać inną strukturą organizacyjną.

 

5.

 

            Podczas weryfikacji funkcjonariuszy do dalszej służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego szef ABW nie kierował się jasnym stanowiskiem Sądu Najwyższego, który w wyroku z 6 listopada 2001 (sygn. 675/00) wypowiedział się w kwestii kryteriów wyboru pracowników do zwolnienia w razie podjęcia przez pracodawcę indywidualnej decyzji o wypowiedzeniu pracy ze względów organizacyjnych. Stwierdził w nim, że wybór pracownika do zwolnienia powinien być dokonany przez porównanie sytuacji zatrudnionych w ramach tej samej grupy pracowniczej (osób wykonujących podobną pracę, zajmujących podobne stanowiska), nie zaś z uwzględnieniem sytuacji wszystkich pracowników z danego zakładu albo z określonej komórki organizacyjnej.

            W procedurze zwalniania mnie z pracy w żaden sposób nie przestrzegano wytycznych Sądu Najwyższego oraz nie dokonywano porównania w ramach tej samej grupy pracowników lecz autorytarnie dokonano zwolnień.

 

Ad. VI

 

                        Zgodnie z art. 235 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia czyli od dnia 14 czerwca tj. w dniu 29.06.2002 r.

            Na podstawie art. 228 powyższej ustawy w dniu 29.06.2002 r. stałem się z mocy prawa funkcjonariuszem ABW.

            Art. 230 ustawy zobowiązywał Szefa ABW do pisemnego poinformowania mnie o proponowanych warunkach służby lub wypowiedzeniu stosunku służbowego w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie w/w ustawy. Zgodnie z zasadami obliczania terminów zawartymi w art. 57 § 1 KPA, początkiem terminu określanego w dniach jest dzień następny po nastąpieniu zdarzenia. W tym przypadku zdarzeniem było wejście wżycie ustawy o ABW które nastąpiło (zgodnie z zapisami art. 57 § 1 KPA) w dniu 29.06.2002 r., a więc 14 dniowy termin dla Szefa ABW zawarty w art. 230 powinien być liczony od dnia następnego tj. 30.06.2002 r.

            Takim postępowaniem Szef ABW doprowadził do wydania decyzji bez podstawy prawnej, czym rażąco naruszył prawo spełniając jednocześnie przesłanki nieważności decyzji zawarte w art. 156 § 1 pkt. 2 KPA.

 

Ad. VII      

 

Zarzucam Szefowi ABW, iż rażąco naruszył art. 16 KPA dotyczący trwałości decyzji ostatecznych. W sposób rażący naruszając postanowienia art. 230 ust. 1 pkt. 2 ustawy o ABW dokonał zmiany mojej ostatecznej decyzji administracyjnej mianowania na stanowisko.

Zadziwiające jest jak Szef ABW może wydać decyzje obarczone taką ilością błędów wiedząc, iż doktryna jak i orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowią inaczej i stwierdzają, że takiego rodzaju błędy są „rażącym naruszeniem prawa”. Jak stwierdza się w komentarzu do KPA (sędzia NSA prof. dr hab. Janusz Borkowski Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996, str. 692 ):

            „Ochrona praw nabytych z decyzji przez strony jest zapewniana przede wszystkim przez ustanowienie obowiązku uzyskiwania zgody stron na wzruszenie decyzji. Dodatkowym elementem stało się od nowelizacji z 1980 r. respektowanie wymagań interesu społecznego lub słusznego interesu stron.

Zgoda stron stanowi podstawową przesłankę stosowania przepisu art. 155, jej brak lub wadliwość prowadzi do rażącego naruszenia prawa. Stanowisko doktryny i orzecznictwa jest co do tego jednolite.”

            Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie formułował zasady postępowania w sprawach kadrowych wobec funkcjonariuszy UOP, np. w wyroku z 8.02.2000 r. (sygn. Akt. II S.A. 1877/99) NSA stwierdził, że:

„(...)Ustawodawca oparł stosunek służbowy funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa na zasadzie mianowania (art. 18 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. Dz.U. Nr 30, poz. 180 ze zm.). Mianowanie łączy się z jednej strony ze zwiększoną odpowiedzialnością funkcjonariuszy, z drugiej jednak strony zapewnia zwiększoną stabilizację ich stosunków służbowych. Stąd pogląd Szefa Urzędu Ochrony Państwa, iż ustawa pozostawiła obsadę personalną na poszczególnych stanowiskach swobodnej decyzji Szefa UOP i on decyduje o kryteriach, jakie powinni spełniać funkcjonariusze zatrudnieni na poszczególnych stanowiskach, jest jedynie częściowo słuszny. W pełni odnosi się on do samego początku służby tj. nawiązania stosunku służbowego. Zgodnie z art. 22 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa Szef Urzędu określa też warunki w zakresie wykształcenia i kwalifikacji, jakimi powinni odpowiadać funkcjonariusze zatrudnieni na poszczególnych stanowiskach. Nie oznacza to jednak pełnej swobody w czasie trwania stosunku służbowego

Mianowany już funkcjonariusz korzysta bowiem ze zwiększonej stabilizacji stosunku służbowego, stąd jego przeniesienie, delegowanie, powierzenie obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszenie, skierowanie czy zwolnienie może się odbywać jedynie na warunkach przewidzianych w ustawie.”

Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 2.12.1986 r., IV S.A. 620/86,GP 1987, nr 21, poz. 8:

„(...) Naruszenie trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 KPA), zasady sądowej kontroli legalności ostatecznych decyzji (art. 16 § 2, art. 196 § 1 i 198 KPA) oraz zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 i 127 § 1KPA) są rażącymi naruszeniami prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 KPA, pociągającymi za sobą stwierdzenie nieważności decyzji”

 

PODSUMOWANIE

 

Doręczona mi decyzja, tryb jej wydania, sposób odwołania wypełniają przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zawarte w art. 156 § 1 pkt. 2 KPA. Nie jest możliwe, aby Szef ABW nie znał zapisanych w powszechnie dostępnym komentarzu do KPA wyjaśnień.

 J. Borkowski w komentarzu stwierdza że:

[11]”(...) Wady decyzji wyliczono wyczerpująco w art. 156 § 1 pkt 1-6 oraz wady nieważności ustanowione w przepisach odrębnych mają charakter materialnoprawny. Ich występowanie powoduje, że z mocy decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się on nie nawiązuje. Wady tkwią w samej decyzji i godzą w elementy stosunku prawnego podmiotowe, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Z tej racji, że wady są w samej decyzji, postępowanie, w którym została ona wydana, może być prawidłowe pod względem prawnym, może ono natomiast być źródłem wadliwości decyzji ze względu na merytoryczne treści ustalone w stadium wstępnym lub w stadium rozpoznawczym postępowania.”

oraz:

[12]”(...) Osobną grupę stanowią rozmaite przypadki naruszenia przepisów o postępowaniu odwoławczym, a więc np. (...) wydanie decyzji odwoławczej przed doręczeniem decyzji organu I instancji; podjęcie decyzji odwoławczej na podstawie przepisów, które już utraciły moc obowiązującą; wydanie decyzji odwoławczej co do innej decyzji niż zaskarżona w odwołaniu. (...) Z przeglądu orzecznictwa wynika, że rdzeń znaczenia pojęcia: „decyzja wydana bez podstawy prawnej” jest jednoznaczny, bo albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne.”

Także kwalifikując te przypadki J. Borkowski stwierdził że:

[13]”(...) Przede wszystkim trzeba rozdzielić tezy orzeczeń na dwie grupy: odnoszące się do stanu prawnego sprawy załatwionej przez wydanie decyzji administracyjnej; dotyczące skutków naruszenia prawa decyzją wydaną w sprawie. Następnie trzeba podkreślić, że jako rażące kwalifikowane są nie tylko naruszenia przepisów prawa materialnego, lecz także przepisy kompetencyjne, jak również przepisy procesowe, co oznacza wyjście poza ramy wąsko rozumianego stosunku materialnoprawnego nawiązywanego na podstawie decyzji administracyjnej. (...) W pierwszej grupie można zamieścić tezy orzeczeń charakteryzujące z wielu punktów widzenia kwalifikowane naruszenie prawa, a więc będzie to: oczywiste lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych z ograniczeniem prawa stron, oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy a treścią przepisu; naruszenie przepisów o trwałości decyzji, jej sądowej kontroli, dwuinstancyjności; naruszenie podstawy prawnej decyzji nie godzące się z systemem prawa; oczywista sprzeczność z przepisem prawa nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa; proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu wskazujące na jawną sprzeczność. (...) W analizowanych orzeczeniach NSA przykładami rażącego naruszenia prawa były nastepujące przypadki: (...) wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia prawidłowego dla danej sprawy postępowania administracyjnego, (...) utrzymanie w mocy w postępowaniu odwoławczym decyzji dotkniętej nieważnością; wzruszenie decyzji bez zachowania nadzwyczajnego trybu postępowania”

 

WNIOSKI

 

            Podniesione przeze mnie przykłady wydania decyzji z „rażącym naruszeniem prawa” znaleźć można w ogólnodostępnym komentarzu do KPA. Niemożliwe jest, aby Szef ABW nie mógł znać obowiązujących przepisów co może świadczyć o tym, iż decyzje zostały wydane ze względów pozamerytorycznych.

            Wydając -w sposób tak lekceważący przepisy kodeksu postępowania administracyjnego- decyzję administracyjną Szef ABW doprowadził do powstania wielu kwalifikowanych wad tj.:

1.      Szef ABW rażąco naruszył art. 16 KPA poprzez zmianę decyzji ostatecznej bez wymaganej podstawy prawnej,

2.      Szef ABW nie przeprowadził postępowania zawartego w przepisach ogólnych KPA wymaganego dla prawidłowego wydania decyzji z urzędu.

3.      Szef ABW rażąco naruszył zasady właściwego –zgodnego z przepisami KPA- uzasadniania decyzji administracyjnych, szczególnie wydawanych z urzędu.

4.      Szef ABW nie doręczył mi decyzji czym rażąco naruszył przepisy dotyczące doręczania decyzji i wprowadzania w życie aktów administracyjnych.

5.      Szef ABW wydał decyzję w dniu w którym nie posiadał do tego jeszcze umocowania ustawowego czym spełnił przesłankę zawartą w art. 156 § 1 pkt. 2 KPA,

 

 

W związku z podnoszonymi przeze mnie zarzutami wobec decyzji nr xxx z dnia 2002.07.xx   wnoszę o jej unieważnienie

 

 

 

 

                                                                        Xxxxxxxxxxxx  xxxxxxxxxxxxx

 

 

 

 

 

Jednocześnie wnoszę o uwzględnienie przez Szefa ABW następujących dowodów, które ułatwią rozpoznanie sprawy:

 

  1. Dowodów –znajdujących się w moich aktach osobowych- potwierdzających moje osiągnięcia w służbie, wymienione w pkt. V.3,

  2. Czy średnioroczne zatrudnienie w UOP w 2001 r. przekraczało limit zatrudnienia w ustawie budżetowej wynoszący 6005 etatów ?

  3. Czy wydatkowano w 2001 r. wszystkie środki finansowe w UOP przeznaczone na wynagrodzenia, a jeżeli nie to jaki procent tych środków z przyznanych w ustawie budżetowej nie został wykorzystany ?

  4. Czy w okresach: od 1.01.2002 r. do 28.06.2002 r. i od 29.06.2002 r. do dnia zwolnienia mnie ze służby byli przyjmowani do służby nowi funkcjonariusze i w jakiej liczbie ?

 

 

 



[1] Adamiak Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 314

[2] tamże, str. 49

[3] tamże, s. 65

[4] tamże str. 70

[5] tamże str. 497,

[6] tamże str. 497,

[7] tamże str. 498,

[8] tamże str. 82,

 

[9] tamże str. 351

[10] Posiedzenie Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia rządowego projektu ustawy o ABW, AW oraz zmianie niektórych ustaw z dnia 11.04.2002 r., biuletyn nr 467/IV

[11] tamże str. 699

[12] tamże str. 715

[13] tamże str. 717